كومه

قهوه ی تردید

تانی — 2011-11-09T17:13:40+01:00

کمی دیر کردم. آن روزها سرم خیلی شلوغ بود. اما به اصرار او قبول کردم ببینمش. درست رو به روی در نشسته بود. با دیدنش جا خوردم. خیلی تغییر کرده بود. صورتش شکسته و لاغر شده بود و موهایش کم پشت. ولی چشم هایش مثل همیشه براق و دوست داشتنی بودند. با دیدن من سیگارش را خاموش کرد و بلند شد. رو در روی هم نشستیم. گارسون را صدا زد و قهوه سفارش داد.

برخلاف گذشته من ساکت بودم و بیشتر او حرف می زد. موقع صحبت کردن سرش را پایین می انداخت و با فنجان بازی می کرد. برای من بهترین فرصت بود تا یک دل سیر نگاهش کنم. خط های روی پیشانی و موهای سفید دو طرف شقیقه ابهت خاصی به چهره اش داده بودند.

هر چقدر بیشتر نگاهش می کردم، بیشتر در خاطرات غرق می شدم. روزهای قشنگ با هم بودنمان از یادم نمی رود. همین طور روزی که کارت عروسی در دست از من خواست همه چیز را فراموش کنم و برایش آرزوی خوشبختی کنم. برایشان آرزوی خوشبختی کردم. اما هیچوقت نتوانستم فراموشش کنم.

بدون اینکه چیزی بپرسم از حال و روزش گفت. از همسرش جدا شده بود.

وقتی حرف هایش تمام شد، به همراه ته مانده ی قهوه بغضش را بلعید. صدایش را صاف کرد و گفت: "هنوز دوستم داری؟"

زبانم بند آمده بود، ولی نگاهم حقیقت را فریاد می زد.

موبایلم زنگ خورد. صدای مردی از پشت تلفن به یادم آورد تا چند روز دیگر قرار است ازدواج کنم.

اس ام اس

تانی — 2011-10-06T14:04:33+01:00

از پشت اس ام اس هیچکس نمی تواند صدای بغض گرفته ات را بشنود وقتی که می گویی همه چیز را فراموش کرده ای.

از پشت اس ام اس هیچکس نمی تواند حقیقت را در چشمانت ببیند وقتی که می گویی کس دیگری را دوست داری.

از پشت اس ام اس هیچکس نمی تواند پیشانی تب دارت را لمس کند وقتی از کس دیگری حرف می زند.

چقدر خوب که اس ام اس وجود دارد.

مرگ خنده

تانی — 2011-09-13T16:33:35+01:00

خسته بود.زودتر از من رفت بخوابد. من خوابم نمی آمد. فکر کردم کمی تلویزیون نگاه کنم تا خوابم بگیرداما چند لحظه بعداز رفتنش احساس کردم دلم برایش تنگ شد. تلویزیون را خاموش کردم و رفتم توی اتاق.

روی تخت دراز کشیده بود. دست هایش را گذاشته بود روی قلبش و زل زده بود به عکس عروسی مان روی دیوار.

گفتم :"نخوابیدی؟ به چی داری فکر می کنی؟ من که می دونم داری پیش خودت فکر می کنی عجب شانسی آوردی زنی به خوبی من پیدا کردی. مگه نه؟"

جوابی نداد. کنارش نشستم. اعتنایی نکرد و همچنان خیره به عکس نگاه می کرد.

"تا نخندوندمت تسلیم شو وگرنه باید یه هفته ظرفارو بشوری"

چند لحظه مکث کردم. بعد شروع کردم برایش شکلک درآوردن.

دلم می خواست مثل همیشه قهقهه بزند. بعد بغلم کند و زیر گوشم آن قدر حرف های قشنگ بزند تا یادم برود باخته و باید یک هفته ظرف هارا بشوید.

اما نخندید. بلند شدم چراغ را خاموش کردم و روی تخت دراز کشیدم.

"نمی دونم چرا یه دفعه دل شوره گرفتم. انگار توی دلم دارن رخت می شورن. قلبم خیلی تندتند می زنه."

چیزی نگفت.

"چرا هیچی نمی گی؟ خوابیدی؟"

(سکوت)

"شوخی بسه دیگه. من حالم خوب نیست. "

به طرفش رفتم و بغلش کردم. تکان نخورد. تنش سرد سرد بود…

به محض این که دکتر وارد اتاق شد، زن به سمتش دوید و برایش شکلک در آورد. دکتر هم که می دانست اگر نخندد تمام آسایشگاه را روی سرش می گیرد، لبخندی تصنعی زد.

زن گفت: دیدی خندیدی!؟ باید یه هفته ظرفارو بشوری.

دکتر: باشه من دو هفته ظرفارو می شورم.

زن: نه دوهفته زیاده گناه داری همون یه هفته کافیه.

بعد بوسه ای به گونه ی دکتر زد و به سمت تختش رفت.

با وجود گذشت سه سال از مرگ همسرش، هنوز در همان لحظات زندگی می کند. انگار که زمان برایش متوقف شده باشد.

دکتر نگاهی به لیست داروهایش می اندازد. تعدادی داروی جدید تجویز می کند. صفحه ی اول پر می شود. وقتی می زند صفحه ی بعد با یادداشتی روبرو می شود:

"خسته بود.زودتر از من رفت بخوابد..."

نقش صورتت

تانی — 2011-08-08T17:32:40+01:00

آن قدر گریه می کنم که نقش صورتت از چشمانم شسته شود.

سفر به اون دنیا

تانی — 2011-07-12T16:20:13+01:00

داشتم خواب می دیدم توی بهشتم. تا دستم را دراز کردم سیب بچینم، یکی چهارپایه را تکان داد و با مخ خوردم زمین. سرم گیج می رفت. چشم هایم را بستم. وقتی باز کردم، خودم را درازکش روی تخت دیدم. مادرم بالای سرم گریه می کرد. احساس می کردم وزن ندارم. بادی از پنجره به داخل اتاق وزید و به طرف بالا هُلم داد. از سقف گذشتم. وارد واحد خانم بیگی شدم. مثل همیشه کتاب می خواند. از بیست و چهار ساعت بیست و پنج ساعتش را مطالعه می کند. آخر کار دیگری ندارد. بنده ی خدا شوهرش چند سال پیش فوت شد. بچه هایش هم هر کدام گوشه ای سرگرم زندگی خودشان هستند. وقتی داشتم می رفتم طبقه ی بالا دستی برایش تکان دادم. اما او متوجه حضور من نشد.

طبقه ی بعد متعلق به الاف ترین فرد ساختمان بود. چند شمع روشن کرده بود و توی تاریکی گیتار می زد. به آهنگش گوش می کردم که یک دفعه خواهرم با یک بشقاب پرِ غذا از آشپزخانه بیرون آمد و کنارش نشست. « اِ اِ اِ! دختره ی ورپریده! به من گفت مریم تنهاست، برایش شام می برد. بگذار برگردد خانه! گیس هایش را از ته می چینم تا این جوری برای پسر مردم پریشانشان نکند. پسره ی بی همه چیز، خواهر من را اقفال می کند؟ حسابش را می رسم.» درحین زمزمه کردن این حرف ها رفتم طبقه ی بعد. پسر کوچیکه ی آقا ماشاالله مرا دید و مثل توپی شوتم کرد طبقه ی بالا. دختر آقای احمدی توی اتاقش مشغول کشیدن یک تابلو بود. با ناز و عشوه قلمو را حرکت می داد. برای هزارمین بار عاشقش شدم. وقتی به تابلویش دقت کردم فهمیدم طرح صورت مرا می کشد. باورم نمی شد او عاشق من باشد. از خوشحالی به هوا پریدم اما سرم به سقف خورد و عین بادکنکی ترکیده روی تختم پرت شدم. وقتی چشم هایم را باز کردم مردی میانسال با روپوش سفید ازم پرسید: « اسمت چیه جوون؟» گفتم:« من زنده ام؟» خندید و گفت:« آره، خدار و شکر به خیر گذشت»

امروز تولد وبلاگمه. خیلی زود یک سال گذشت. قبل از نوشتن این پست فکر می کردم خیلی حرف دارم که بگم. اما حالا، مثل همیشه، از گفتن حرف دلم عاجزم. فقط می تونم بگم از این که این جا رو دارم خوشحالم.

...

تانی — 2011-03-04T15:33:14+01:00

برای مدتی آپ نخواهم کرد.
پیشاپیش سال نو مبارک

دل تنگتم

تانی — 2011-03-02T12:28:48+01:00

من خیلی هوس دنت کرده ام. گرچه نزدیک خانه مان یک فروشگاه بزرگ هست که همه ی محصولات دنت را دارد. اما رفیق من بدون تو دنت نمی خورم.

یعنی از وقتی از تو جدا شده ام دیگر نه دنت خوردم، نه هات داگ، نه سمبوسه و نه از آن بستنی رنگی رنگی ها. نه این که هوس نکرده باشم. تو که نباشی این ها مزه ای ندارند.

به جای همه ی این هایی که توی این مدت نخورده ام خیلی غصه ی ندیدنت را می خورم.

وقت هایی که اس ام اس میزنی دلم می خواهد اس ام است را بغل کنم. آخر رفیق خیلی دلم برایت تنگ شده است.

گم شده

تانی — 2011-02-22T15:57:12+01:00

چند وقتی می شود که هر چه دنبالش می گردم، پیدایش نمی کنم!

یادم می آید آخرین بار گذاشمش توی صندوقچه، درش را هم قفل زدم. اما حالا نیست!

به یک نفر مشکوکم! به گمانم او دلم را دزدیده است!

تکرار، تکرار، تکرار!

تانی — 2011-02-12T11:29:56+01:00

از فیلم نامه های تکراری زندگی خسته شده ام.
از سکانس های تکراری زمین خسته شده ام.
از دیالوگ های تکراری مردم خسته شده ام.
از نقش های تکراری خودم خسته شده ام.
از این همه تکرار خسته شده ام!

همسایه روبرویی

تانی — 2011-01-31T11:07:58+01:00

هر روز راس ساعت هفت از سر کار به خانه بر می گردد. قبل از این که لباسش را عوض کند، زیر کتری را روشن می کند. بعد حوله را از روی بند توی ایوان بر می دارد و حمام می کند. چراغ حمام که روشن می شود شامپو و دیگر وسایل بهداشتی چیده شده روی طاقچه ی جلوی پنجره دیده می شود. اول کف اصلاح را بر می دارد. خیلی با دقت اصلاح می کند، چون تقریبا نیم ساعت طول می کشد تا ژیلتش را سرجایش بگذارد و شامپوی هد اند شولدرز سبزش را بر دارد. حمام که تمام می شود با حوله ی تنی آبی به آشپزخانه می رود و چای دم می کند.
چند دقیقه بعد پرده اتاق را کنار می زند. حوله را روی بند می اندازد و هم زمان با چای خوردن به گلدان هایش رسیدگی می کند.
تا ساعت ده توی اتاقش کار می کند. بعد روی کاناپه ی پذیرایی دراز می کشد و تلویزیون تماشا می کند تا خوابش ببرد.
امروز ساعت چهار به خانه برگشت. کلی خرید کرده بود. بین وسایلش چند شاخه گل رز سفید هم بود. همه چیز خریده بود جز کاکائو! لابد یادش نبوده که دیروز تمام شد. به نظر می رسید میهمان دارد. کارهایش را با عجله انجام می داد. موقع حمام هم فقط یک بار سرش را شامپو کرد.
ساعت شش خانه از تمییزی برق می زد. همه چیز آماده بود؛ گلدان گل، سبد میوه، ظرف شیرینی...
تی شرت قرمزش را پوشید و روی کاناپه نشست. وقتی این لباس را می پوشد بیشتر عاشقش می شوم.
داشتم نگاهش می کردم که مادرم وارد اتاق شد و گفت که کاری ندارد و می تواند مرا به حمام ببرد.برخلاف میلم ویلچر را به سمت حمام هدایت کرد.
وقتی برگشتم ساعت هفت بود. روی کاناپه ی روبروی پنجره نشسته بود و لبخندی روی لب هایش بود. میهمانش دیده نمی شد. تنها چیزی که دیده می شد یک جفت کفش پاشنه بلند زنانه جلوی در، روی ایوان بود.

زمستون

تانی — 2011-01-21T11:05:48+01:00

دلم می خواهد هوا آن قدر سرد باشد که مجبور باشم یک عالمه لباس بپوشم و بعد مثل پنگوئن راه بروم.
دوست دارم سرما را با استخوان هایم احساس کنم.
از لپ های قرمز آدم ها وقتی هوا سرد است، خوشم می آید.
فقط توی زمستان خوردن باقالی با نمک فراوان کنار خیابان مزه می دهد.
من از این که دست های سردم را توی جیب کاپشنم بگذارم و راه بروم، لذت می برم.
آرامشی که بعد از یک روز سرد با خوردن یک لیوان چای یا شیرکاکائو بهم دست می دهد با هیچ چیز قابل مقایسه نیست.
من عاشق هوای سرد هستم.

لطفا سکوت را رعایت فرمایید!

تانی — 2011-01-06T06:35:26+01:00

سسس! ساکت! وجدانم خوابیده!

تجربه ی ناب!

تانی — 2010-12-04T05:50:28+01:00

_می دونی چی کار کردم؟

_نه، مگه کاری کردی؟

_آره، دیشب مسواک زدم.

_آفرین، چه کار خوبی کردی.

_با اون مسواکم که خیلی دوستش داشتم و تو اثاث کشی گم شده بود، مسواک زدم.

_پیداش کردی؟

_آره، مامانم پیداش کرده بود گذاشته بود تو دستشویی.

یه عالمه مسواک زدم. به عمرم انقدر خوب مسواک نزده بودم.

امروز صبح از مامانم پرسیدم از کجا پیداش کرده؟ گفت: "گم نشده بود که! بعد از اینکه اون مسواک قرمز رو واست خریدم، کاسه توالت رو باهاش می شورم ، واسه همین از دم دست برش داشتم."

گفتم:"اونی که رو روشویی بود و میگم ها!" گفت: "رو روشویی بود؟ دیروز اونجارو شستم لابد یادم رفته برش دارم."

این میهن بلاگ هم با من شوخی داره! پست می خوره!

رسم دنیا

تانی — 2010-11-13T15:37:42+01:00

رسم دنیا این است، جواب خوبی را با بدی می دهند!

روزهای خوب!

تانی — 2010-11-08T06:01:20+01:00

روزهای خوب یعنی این روزها.
روزهایی که خاطره شان هیچ وقت از یادت نمی رود!

مدرسه که تمام می شود، دوستانت را گم می کنی!
از کسانی که هفت سال با آن ها هم مدرسه ای یا هم کلاسی بودی در نهایت فقط یکی- دو دوست برایت می ماند.
و بعد یک روز خبر می رسد که فلانی در فلان شهر یا کشور زندگی می کند. فلانی عروسی کرده و لابد یک روز هم خبر بچه دار شدنش را می شنوی!
چه قدر دلم برای آن روزها تنگ شده است. روزهای خوش دبیرستان هیچوقت تکرار نمی شوند. دلم لک زده برای شیطنت های آن روزها!